Op een zonnige dag in de heuvels van Luik werd een rustige zaal omgetoverd tot een plek van leren en bewustzijn, waar vrouwen werden onderwezen in het dragen van een kimono, en meer specifiek in de discrete maar essentiële kunst van de tasuki.
De deelnemers, uitsluitend vrouwen van alle niveaus, waaronder mudan en beginners, werden verwelkomd door Béatrice, Agnès, Joanna, Fouen en Camille van de Luikse Dojo, die zorgvuldig een ruimte hadden ingericht die bevorderlijk was voor reflectie en leren. Ze werden tijdens het seminar begeleid door twee ervaren instructrices, Anja B. uit Luxemburg en Anne B. uit Brussel. Het was voor iedereen, ongeacht hun niveau, een prachtige gelegenheid om kennis te maken met of hun kennis te verdiepen over traditionele kleding, die niet beperkt blijft tot esthetiek, maar het hele lichaam en zelfs de geest aanspreekt.
Voorafgaand aan de eerste bewegingen begon de dag met de rei, traditionele begroetingen die het juiste kader scheppen. Anja B. en Anne B. brachten hulde aan SATAKE Mariko, Hanshi 9e dan, die onlangs op 77-jarige leeftijd is overleden. Een moment van stilte eerde de nagedachtenis van deze figuur in het vrouwelijke kyūdō, een bron van inspiratie voor generaties beoefenaars.
Na dit eerbetoon stelde een van de deelnemers met ontwapenende oprechtheid de vraag: “Hoe lang beoefenen vrouwen al kyūdō?” Het was een essentiële vraag die de kern van de dag raakte. Tegenwoordig is kyūdō een zeer gemengde kunst, en veel vrouwen – zoals SATAKE Mariko – hebben een krachtige bijdrage geleverd en blijven leveren aan de invloed ervan. Deze dag was daar het bewijs van.
De les volgde de volgorde van de kleding: de tabi, de verbindingspunten met de grond, gevolgd door de hakama, de losse, stevige zwarte broek die voor stabiliteit zorgt. Daarna volgde een moment van fysieke bewustwording om de houding te verankeren, de meditatieve ademhaling, de tanden, los te laten en de verticaliteit van de rug te leren voelen, wat zo essentieel is in de beoefening van kyūdō. Daarna volgde de studie van de shitagi, de obi en ten slotte de kimono zelf, met bijzondere aandacht voor hoe deze gekruist, aangepast en vastgebonden moet worden met de tasuki, een zijdezachte, discrete maar onmisbare strik die niet alleen een praktisch accessoire is om de mouwen op hun plaats te houden. Dit stuk stof van bijna 2,2 meter werd een symbool van de verfijning van het gebaar, een soort verlengstuk van de kokoro – de geest van het hart – die vrije en oprechte gebaren mogelijk maakt.
Elke stap van de tasukisabaki werd met precisie en geduld begeleid door de twee leraren, die de subtiliteiten onthulden van een manier van kleden die veel meer omvat dan alleen de handen. Anja B. nam ook de tijd om een vaak over het hoofd gezien maar essentieel gebaar te demonstreren: hoe je in de kiza-houding de yumi en pijlen (ya) correct op de dijen plaatst en in evenwicht houdt, nog voordat je het stuk stof dat delicaat op de rand van de hakama is vast gelegd aanpakt. Hoewel beoefenaars moeten wachten tot ze de 4e dan hebben bereikt om de kimono te dragen tijdens schietceremonies, wordt het vroeg voorbereiden op het dragen van dit kledingstuk, het leren begrijpen en je er comfortabel in voelen, een essentieel onderdeel van het traject van elke beoefenaar.
Elke knoop die werd gelegd, elke plooi die werd aangepast, werd een stil offer aan de traditie. En door deze voorouderlijke gebaren te delen, ontstond langzaam een nieuw bewustzijn: het dragen van de kimono betekent ook dat je een collectieve herinnering met je meedraagt, die van de vrouwen die vóór ons hetzelfde pad hebben gevolgd, de Weg van Kyūdō. Elke deelnemer vertrok in de stilte van de aandacht met meer dan alleen kennis: een ongelooflijke ervaring. De indruk iets tijdloos te hebben aangeraakt, via de stof.
Ten slotte bood het exclusief vrouwelijke karakter van deze dag een welkome ruimte van vrijheid. Het feit dat we vrijuit konden praten over de kleine, vaak onuitgesproken maar universele realiteiten van het dagelijks leven, bracht een vleugje vrolijke kameraadschap in de ernst van het seminar. De prachtige kakiyasume, een cilindervormig stuk dat in de handschoen wordt gestopt, werd ons na de laatste foto hartelijk aangeboden door Béatrice S. en zal een aandenken blijven aan deze prachtige dag.
Laten we dit verslag afsluiten met deze delicate woorden van SATAKE Mariko, Hanshi 9e dan: “Ik koester de zin ‘Schieten is de schaduw van onze geest’. Hoe we ons dagelijks leven leiden, wordt duidelijk weerspiegeld in ons schieten. Als we met gratie en waardigheid leven, is dat te zien. Het woord SHIN-ZEN-BI betekent trouw blijven aan jezelf. Door training roept Kyūdō de innerlijke aard op waarmee je bent geboren.”